Posts Tagged ‘sanctuary’

Ipaghele Mo Ako, Inay

cartoon image of mother and child, borrowed from t2.gstatic.com

Pagmamahal na walang kapantay /microstockphoto.com

Gaya nang dati, ipaghele mo ako, Inay. Haplusin mo ang aking buhok at awitan mo uli ako ng Dandansoy. Ihihimlay ko sa iyong dibdib itong pagal na damdamin at dadampian mo ng halik ang aking ulo. Ibubulong mo sa aking andyan ka lang, pasasaan ba’t maayos din ang lahat.

 

Tatapikin mo ang aking braso, idadantay ko ang aking kamay sa iyong palad na pinakapal na ng panahon. Titingala ako sa iyong mukha at hahanapin ang mga sagot – mga sagot sa tanong ng buhay.

 

Bakit hindi nila ako maintindihan? Bakit hindi ako makasabay? Bakit laging kulang? Bakit malayo pa rin nang akala ko’y malapit na? Bakit mahirap ang mga pagsubok? Bakit mas madaling sumuko?

 

catoon image of a child in her mother's lap, borrowed from t2.gstatic.com

Walang hinihinging kapalit /vidyab.blogspot.com

Tanging mga sutsot at kabig ang isasagot mo sa akin. Ipaparamdam mong sagrado ang pananahimik. Sasabihan mo akong magpahinga; hindi kailangang sabay-sabay. Hindi kailangang laging pasugod; minsa’y kailangan ding huminto at namnamin ang sakit – bago pumalaot muli sa laban.

 

Saan ka kumukuha ng tapang, Inay? Paano ka pinapanday? Bakit hinutok ka na ng mga hampas at dalamhati subalit matatag pa ring nakatayo? Bakit ako’y hinipan lang ng hangin at dagling napadpad sa kung saan?

 

Ipaghele mo ang isip kong tuliro, Inay. Isasandal ko sa iyong bisig ang katawang nakarating sa malalayong sulok at naligaw. Umalis akong pabaon mo’y pagmamahal; bumalik akong tanging bitbit ay alikabok at kalituhan.

 

Lagi mong sinasabing piliin ko ang tama at matuwid. Wika mo’y palitan ng sipag ang naiipong galit. Piliting unawain ang kapwa at huwag magmatulin. Matutong magpakumbaba at magparaya sa iba. Kamo’y pana-panahong makinig ng musika.

 

Iba ang mundong nakita ko sa dako roon, Inay. Maingay iyon at nagmamadali. Kung minsan nama’y naiinip, nagwawala at nalalango. Mabilis lang ang pagyakap ko sa mga dagundong, nakabibighaning kulay at pagbabalatkayo. At sa matagal na panahon, nalimutan ko ang landas pabalik.

 

Nakauwi na ang anak mong naparam – balisa, sakbibe ng takot at pag-aalinlangan. Umaasang sa pagdaong, siya ay mahihimlay. Sa kandungan mong duyan, doo’y muling matatagpuan – lakas ng loob, kapayapaan, pananalig.

 

image of mother and child walking, borrowed from t0.gstatic.com

Sa kanya tayo lagi bumabalik /faithclipart.com

 

Ipaghele mo ako, Inay. Gaya nang dati.

 

Possibly Related Posts:

Pag Nagkakasakit

Bahay-bahayan, luma at bago

 

Bahay-bahayan, luma at bago

image of a colorful play house

May bahay-bahayan tayo, noong malilliit pa/ t1.gstatic.com

Di ba noong maliliit pa tayo, meron tayong bahay-bahayan? Iyong iba siguro, taguang sulok o sariling pwesto ang tawag… Maaring nasa loob ito ng bahay o nasa labas. Maaring nasa ilalim ng hagdan o nasa isang tabi sa silong. Maaaring ito’y may pinto talaga at maari ring tinabingan lang ng lumang kurtina. Maaring may palamuti sa loob, maari ring wala – payak lang, espasyo lang talaga… Pero mukha itong bahay. At itinuring mo itong iyong bahay.

 

Iyon ‘yon. Ang lugar kung saan di ka lang naglalaro at nanggagaya sa tunay na buhay, kundi doon ka rin naghahakot at nagtatago ng kung anu-ano. Mga anik-anik lang – gutay-gutay nang manika na pinipilit mo pa ring paupuin nang tuwid; lumang keychain ng ate mo na ibinigay sa ‘yo pero di mo magamit dahil wala ka pa namang wallet na mapagsasabitan; magandang batong napulot mo na lagi mong pinupunasan at inaantay na isang araw ay may magsabing may dala itong hiwaga o kaya ay maaari mong ipagbili. Mga ganoon…

 

Iyon din ang lugar kung saan mo dinadala ang mga taong iyong kabati – kapatid, kalaro, kaibigan, mga kaklaseng dumayo sa inyo – mga taong mababait sa ‘yo at di ka kinokontra. Dadalhin mo sila sa iyong sulok at doon kayo magkukwentuhan, magpapakitaan ng bagong laruan, magpapayabangan sa bagong alam na laro, magbubulungan ng tsismis at kung minsan – uupo lang… May mga pagkakataong, maghihilera kayo roon ng mga tansan o, kartong papel o  kaya naman, magtutuhog ng mga bagay na bilog na kanyo – sago, o kaya,  rosaryo.

 

larawan ng malaking bahay-bahayn sa labas ng bahay

Maraming pwedeng gawin sa lugar na ito/ thelovedhomeblog.com

Minsan doon na rin kayo kakain, aabutan kayo ro’n ng meryanda ng iyong nanay o ate. O kaya naman, lalabas kayong magkakalaro para kumuha ng meryenda tapos, babalik kayo agad sa kweba para roon manginain. Para tuloy kayong mga ibon o mga kulisap o mga dagang tumatalilis pabalik sa teritoryo… Hanggang maaari, bawal sa iyong bahay ang matatanda at pati ang mga batang di mo kasundo sa oras na iyon. Sumisilip man sila sa lugar mo kung minsan, iyon ay pag wala ka at di mo alam. At kahit walang nakasulat na OFF LIMITS, alam ng mga tao sa inyo – pribadong espasyo mo ang iyong bahay-bahayan.

 

Doon ka pumupunta noon pag nakakagalitan at ayaw mong magpakitang ika’y umiiyak o nakasimangot. Doon ka nagpapalipas ng sama ng loob sa mga araw na maraming umaaway sa iyo o hindi ibinibigay ang mga gusto mo. Doon ka humihiga pag maraming tao sa bahay nyo at hindi ka ginaganahang makihalubilo. Sa lugar na ‘yon, sa iyong My Own Private Idaho doon ka maraming iginuhit – gamit ang mga pinilas na pahina sa lumang kwaderno ng kuya mo – mga larawan mo at iyong pamilya, kasama pati ang inyong aso.

 

Ang dami rin ng mga sandaling pinalipas mo roon sa iyong sagradong sulok. Minsan ay para itago ang mga ngiti mong abot-tenga pag sa di-inaasaha’y napuri ka. Minsan ay pumupunta ka roon para paliitin ang iyong sariling tila lomolobo – sa dami ng nararamdamang di kayang ipaliwanag. Minsan ay nanonood ka lang doon ng paglalakad ng mga langgam. O, di kaya ay pinaplano ang mga gagawin mo – pag dumating ang araw na malaki ka na at pakikinggan na ng mga tao ang iyong sasabihin.

 

image of a sample domain, borrowed from t1.gstatic.com

Bahay rin ang tawag ng mga tao sa blogsite/ t1.gstatic.com

Bahay rin ang tawag ng karamihan ngayon sa blog site. Pag nag-aanyaya ang isang blogger sa kakilala nya, sinasabi niyang ‘daan ka minsan sa aking bahay.’ May kaugnayan kaya ang bahay-bahayan noong araw, sa pagkakaroon ng online na bahay sa ngayon? Naiisip ko lang.

 

Pero kung seryosong gusto mo itong sagutin o may nais kang ibahagi,  maski hindi ito makakapagpataas sa GNP ng bansa o magko-contribute sa world peace, welcome kang isulat sa espasyo sa ibaba. 😀


Ngayon ka lang nakarating dito sa aking bahay? Ay sya, pasok ka. Upo, upo… 😉

 

Possibly related posts:

 

Ba’t Mo Naman Napagdiskitahang Mag-blog?

Ang Bagong Betamax – Rated PG