Posts Tagged ‘pagkatapos ng backread’

Close na ba tayo?

image of formula for closeness

May formula nga kaya?/ oocities.org

 

Pagkatapos ng backread, ano na? Close na ba tayo? Di nga?…

 

Backread. ‘Yan ang dramarama ko pag hapon o early evening. Naghahalukay-ube ako sa archives ng ilan sa ka-blogs, sa inyong bahay-bahay. Natutuwa naman ako, so far, sa mga anik-anik na nakikita ko ro’n. More or less, sampong bahay o sites na ang natapos ko sa loob ng mga sampong buwan. Ano’ng nakita ko ro’n? Hmmn… Na ang mga tao pala ay parehong simple at komplikado. Parang…

 

Ganito kasi ‘yan. Do’n sa sinulat kong Ang Bagong Betamax, sinabi kong mahalay mag-blog, as in… Kasi, kako, sa blog dyan yata natin inilalagay ang ating mga pagmumuni-muni, kababawan, galit, kaadikan at fantasies. In short, sa pagsusulat sa blog, we let others have a look at our most intimate sidesCuriously, ipinapakita at ipinababasa natin ang ang mga ‘yon sa mga taong di natin kilala o di pa natin nakikilala.

 

Sa kabilang banda, aba e, naninilip din naman tayo sa blogs ng iba, sa mga gano’n nila. Hoping tayo na sa inaraw-araw na buhay kung saan obligado tayong sumunod sa mga kalakarang tila lihis, di-tama o di natin maintindihan, dito sa blog ay makakakita tayo ng medyo iba naman. ‘Ika nga natin, ‘yong walang pretensions.

 

Sulat tayo at basa. ‘Yon, blog life raw ang tawag sa gano’n, ahaha. And, I’d say that for the most part, hindi naman siguro tayo disappointed. Hi,hi, at least ako, hindi. Nakita ko naman sa pag-iikot-ikot na the ka-blogs tried to disclose as much as they can, as you can, sa mga sulatin nila, ninyo. Daring ang ganitong ginagawa nyo, natin, kung tutuusin.  Dahan-dahang naghuhubad sa blog at isa-isang ipinapakita sa publiko, hindi lang ang mga bilbil at taba, kundi pati mga galos at sugat.  At sa mga taong di pa natin kakilala, patatawarin!

 

So, ayon. Sa kabilang banda, tila desperate at  pathetic itong pinaggagawa natin. Ang layo na nito sa bilin sa atin ng ating mga magulang, “Don’t talk to strangers.” Haha, we’re in fact talking to strangers and about our most private longings, at that. Hala! Wala na bang happenings sa mga totoo nating buhay kaya sa blog sites na tayo gumagawa ng gimmicks at usap (Excuse me po!)? Pwedeng oo. Pwede rin namang hindi. Pero, tila aminado tayong pare-pareho: may kulang.

 

Iyong mga kulang na iyon, na tatawagin kong mga gatlang at patlang, tila ang mga iyon ang nagpapaandar sa atin para magsulat ng blog entries. Tama ba? Haha, mga gatlang at patlang sana ang title nitong post pero baka sabihin na naman ng iba sa inyong ang seryo-seryoso ko… Kaya ‘yon, may mga gatlang at patlang sa buhay-buhay natin. Chos! At lagi naman yata. Kumbaga, sa history ng tao at sa nararanasan natin, parang laging may ganyan. Kainis, pero parang gano’n.

 

0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

Fill in the blanks kaya ang pagba-blog? Pwede. Pero, pwede ring enumeration. Pwedeng lecture (di lang sure kung marami ang makikinig)Pwede ring multiple choice. Pwede rin namang True or False. Pwedeng essay (Shit, hindi pwedeng mangopya!). Pwede ring match column A sa column B. At pwede ring connect the dots. Maraming pwede. Pero, alam na yata natin ‘yon. O, hindi? Joke lang!

 

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

So, ano na? Ang point ko lang… Teka, may point  ba ako? Actually, hindi ko sigurado, lols! Ganito ‘yon, may naisulat ako dati, Baka Sakali ang title. Tungkol ‘yon sa animal husbandry. Haha, tantyado ko sa umpisa pa lang na hindi iyon ang tipo ng babasahing papatok sa ka-blogs. Baka may mga tatlong ka-blogs na nagbasa no’n, baka sakali (pun intended). Ang bida ro’n sa pagkahaba-habang post (na pati ako, nag-nosebleed) ay ang baka. Beast of burden ‘yon, doon sa amin. Wala lang. Sabi ko lang do’n sa post na pag may alagang baka, baka increased ang chances na may makapagtapos ng pag-aaral sa pamilya. Ahehe… ‘Yon ‘yon.

 

Para saan ‘yon? May point ba talaga? Para iyon sa isang ate ko at sa kuya kong nag-alaga ng baka noong maliit pa ako. Sila, nakaranas ng gawaing iyon, ako hindi. Minsan, nakikisalibuyboy ako sa pagpapakain o sa pagpapainom ng baka. Pero, hanggang doon lang. At ngayong matatanda na kami, gusto ko lang sabihin, in so many words, in thousands of words, in fact, may ideya ako kahit paano na mas mahirap ang buhay na pinagdaanan nila. Talk about being roundabout. Ako na ang hindi makapagsabi ng diretso. Ako na.

 

There are so many ways to skin a cat daw, to approach a problem, to say I love youI hate you, Sinaktan mo ako, You move me, Wala akong pakialam, Kaya natin ‘to – at iba’t iba pang mensaheng gusto nating ipaabot,  across the universe. Kung minsan yata, para lang ‘yon sa taong across the room, di nga. Hahaha at haha pa rin. Ang loser lang. And yet, am still hoping (I don’t know about you) na makakarating, na may mangyayari. Mukhang tanga lang.

 

Kaya pagkatapos kong mag-backread, ano na ang kasunod? Kung site mo ‘yon, will we become fast friends?  Ibig sabihin ba no’n, kilala na kita? Close na tayo? Hindi rin. Baka lalong hindi. Baka mas mabuti pang hindi ko sininsin ang pagbabasa sa bloghay mo. At least, pag gano’n, baka posible pang meron akong maihirit sa comment box mo. O, kawayan kita sa YM, maglalakas-loob ako. O, i-email kita, sabihin ko, ‘Naman, you know me so well. You heart me talaga.’

 

Pero dahil nga nag-backread ako, hindi ko na ganoon kadali magagawa ‘yon. Maninimbang na ako. Naks, naman… Papasok na ‘ata yong sinasabing pagsasa-alang-alang? Consideration, sa Englishin. Tapos, respect. Yown, naman! Parang di maiiwasan, di nga. Nagkaka-ideya na akong may iba pang gustong ipahiwatig ang ka-blog –  ikaw, kayo – lampas sa mga isinulat. Panghuli, ang reciprocity. Naman. Ang tanong dyan, nagba-backread ka rin ba sa site ko? Maski isa o dalawang posts lang sa isang buwan? Weh?  Oiieee, ‘yon yata ang parteng tricky.

 

image of two cats close to one another

Alin ang mas madali - ang lumapit o mapalapit?/aesculapius.net

 

So, ‘yon nga. Iisipin ko na ang mga pwedeng maramdaman o reaction ng tao sa kabilang dulo. Titimbangin ko ‘yon versus my own, ‘ika nga. At eto, may tao. Wish ko minsan, wala. Pero, wish ko rin, sana mayro’n. Sana, totoo… Ano ba talaga? Ang adik lang, pramis.

 

So, eto na nga. Sa pagba-blog, some of us may seem to be trying to scratch or see through the surface. Some of us may seem to be leisurely exploring the middle. Some of us may seem to be coming up from the bottom, after inhaling so much shit in the deep part.  Pero ‘yon ‘ata ang point do’nthat the operative word is seem. We never know for sure unless and until… And even then and even after… Heck, you never knew before this that I can talk shit and spell it, too!?! He, he… baka akala ko lang ‘yon?

 

Wala talaga akong point. Weh, dapat meron? Keyr ko?  xD