Posts Tagged ‘pag-asa’

Isang araw…

image of a desperate man, borrowed from etc.usf.edu/clipart

Dumarating sa puntong nagsasanga-sanga lahat/ etc.usf.edu

Sa buhay natin, minsan, dumarating tayo sa puntong para bang ayaw na nating sumulong. Iyon bang nagpasya na tayong dito na lang, huwag nang humakbang pa sa dako roon dahil nakakatakot. Tapos, labag man sa ating kalooban, pipilitin at gagawin natin ang lahat para mapanatili ang mga bagay-bagay sa paraang siya na nating nakasanayan.

 

Maaaring kabaligtaran ito ng isang parte ng pagkatao nating laging naghahanap ng bago. Iyong bahagi nating laging bukas sa kakaiba, handang sumubok at magtiwala sa mga panibagong karanasan. Iyong bahagi nating hindi iwas masugatan at mabilis lang magpagpag ng mga galos. Pero kako nga, nangyayari ang pangingibabaw ng parte nating ingat na ingat, kundi man, balot ng pangamba.

Hirap tayong tukuyin kung kailan at saang punto ito nag-umpisang manaig. Sabi ng marami, pag tumatanda raw, nagiging konserbatibo ang pananaw ng tao at gayon din ang kanyang pagpapasya at mga kilos. Ang sabi naman ng iba, nangyayari raw ito matapos na ang isang tao ay mapasabak sa kabit-kabit at mabibigat na problema. Defense mechanism daw ito ng tao para iwasan ang mga posible pang sumunod na suliranin. Pero paano na kung pareho? Nalintikan na. Hindi ba at sadya namang kung kailan papatanda ang tao ay saka sunud-sunod ang kabig ng kanyang mga responsibilidad at dalahin?

 

Kung pagsasama-samahin natin ang patas ng social expectations at ang sapin ng self-expectations, madaling makitang mas marami sa kanila ay hindi natin natutupad. Pag ito ang timbangang ating ginamit, hindi mahirap matayang ang dami ngang kulang. At pag umabot sa ganito, hindi malayong mangyaring halos mapaluhod tayo. Iyong tipong hindi na natin halos alam kung saan tayo susuling? Iyong parang ang bigat nang magpatuloy dahil binabato tayo at hinihila sa iba’t ibang direksyon?

Sa ayaw man natin o sa gusto, mapipilitan tayong liitan ang ating mga hakbang, kiputan ang ating mga galaw at pagkasyahin ang mga sarili sa kakapiranggot na espasyo. Mabubuhay tayo sa gayon sa mga kabisadong pintig at daan. Ninipisan at pasisimplehin natin ang ating inaasahan at mga hangad sa buhay. At sa sarili, tila sinasabi nating baka mas maigi na ang ganito kaysa sa harapin natin ang tyansang muling mabigo at masaktan.

Para ngayon tayong asong ikot ng ikot sa iisang lugar. Hindi mapagpasyahan kung uupo, dadapa o hihiga. Larawan tayo ng pagkabalisa. Hindi natin alam ang gagawin. Paulit-ulit ang ating galaw subalit walang tiyak na natatapos. At, bawas ang ating sigla at kagustuhang lumaban, ‘ika nga.

 

Image of the comedian, Charlie Chaplain

Paulit-ulit ang kilos sapagkat di makapagpasya/ en.paperblog.com

Umiinog lang ang ating buhay na walang kakaibang hatid – dinaraanan ang umaga, tinitiis ang maghapon at hinihintay na matapos ang gabi. Ngumingiti tayo ng matipid kung kinakailangan, nagbibigay ng tulong kung nilalapitan at tumatango maski hindi siguradong sinasang-ayunan ang mga tao’t bagay. Nagkakaganyan tayo. Nagiging mekanikal ang mas marami sa ating mga ginagawa sa araw-araw.

Pana-panahon, gusto nating i-break ang impasse. Gusto nating tapusin ang ganitong yugto at umigpaw sa kasunod. Pero, paano? Saan tayo mag-uumpisa? Gaano katagal kaya natin maaring ikulong ang isip at sabihang huwag munang mag-isip ng kumplikado? Ilang dosenang paraan kaya mayroon para panahimikin ang damdamin at kumbinsihin ang sariling ang kawalang-pakiramdam ang mas makakabuti para sa lahat? Kinasasabikan din natin ang araw na kakalagin natin ang taling sa sarili ay tayo mismo ang nagpulupot.

 

Subalit isang araw, walang abug-abog, bigla na lang tila gagaan ang mga pasanin. Ang malaking tanong na iniiwas-iwasan natin ay haharapin  ng walang kaba. Na para bang isang kaibigang nakatampuhang sa di-sinasadya ay nakasalubong? At matapos ang pag-uusap ng dalawa, mapapagtantong ang alitan palang naglayo ay bagay na wala lang – maliit na isyung napalaki ng di-pag-uusap.

Ang malaking tanong pala ay di ganoon kalaki – naunahan lang ng ating takot at pinabigat ng pangamba. Ang maliliit at kabit-kabit na mga tanong pala ay karaniwan nating nakakasalubong at karaniwang kinakaya. Na kung babalikan natin ang kabuuan ng ating mga ikinatakot at ikinabahala sa matagal, lalabas na tila higanteng di-pagkakaintindihan lamang sa pagitan ng sarili nating kumakaripas ng takbo at ng sarili nating mabini kung maglakad. Isang banayad na dampi ng hanging dumaan ang magsasa-ayos sa sentimyentong malaong kinandili at pinahinog.

 

image of two persons talking while walking, borrowed from aurorahealthcare.org

Ang pag-uusap at paglalakad ay nakakagaan/ aurorahealthcare.org

 

Katulad nang minsang may mabigat tayong binabata. Dumating ang isang kakampi – isang kaibigang hindi sobrang babaw ngunit di rin naman sobrang lalim. Napadaan lang siya at ating inayang maglakad. Nakipagkwentuhan tayo ukol sa mga ordinaryong bagay – ilang detalye sa trabaho, mga kaganapan sa pamilya at huling lakad ng barkada. Wala roong seryosong paksang tinalakay, walang malalim na paglalahad at walang hagulgulan at yakapang naganap. Pero matapos natin siyang ihatid sa kanyang sakayan, nakaramdam tayo ng bahagyang kapayapaan. Napangiti tayo kahit paano. Anupa at tila kaya naman palang dalahin ang mga problema. Kaya palang kalasin ang mga buhol.

Sa biglang tingin, tila walang nagagawa ang magpaikut-ikot kundi aksayahin ang ating oras at pagurin ang ating mga paa. Na walang nararating ang pagtutumpik-tumpik maliban sa pabalik-balik na pagtimbang sa mga dati nang konsiderasyon. Na walang nalilinaw ang paulit-ulit na pagkanaw sa malabong tubig, kundi lalo pa itong palabuin.

 

image of a woman passing the time, borrowed from reginaseib.com

Panahon ang nagbibigay ng tamang sukat at perspective/ reginaseib.com

Subalit may isa pa nga palang nagagawa ang panahon, bukod sa paghihilom ng sugat. May kakayanan nga pala itong bigyan tayo ng tinatawag na perspective. Tinuturuan nga pala tayo nitong masukat ng wasto ang mga usapin at mailagay sila sa dapat kalagyan. Tinutulungan tayo nitong bumuo ng kahulugan mula sa mga naranasan at inaalalayan tayong maipwesto sila sa mga balakin natin sa hinaharap. Nagkakaroon tayo ng bagong kaparaanan kung paano  susuungin ang masalimuot na daanan. At noong kala nating naisuko na natin ang malaking bahagi ng ating pagkatao sa pagkukunwari at paglimot, muli tayong nakasilip ng kamunting makulit na pag-asa. 🙂

 

Kahit anong tagal pa, isang araw nga pala, ito ay susungaw din… 😉


Possibly Related Posts:

 

Pag-asang Alis-dating

malikhaing langit para sa batang makulit

 

Pag-asang Alis-Dating

 

 

image of a bird perched on a tree, borrowed from t3.gstatic.com

 

Mas hopeful daw tayong mga Pilipino ngayon dahil sa bagong namamalakad sa ating pamahalaan.

 

Magandang senyales ito ng maaari nating kahinatnan bilang mga tao at bilang isang sambayanan.

 

Anong pag-asa kaya ang mayroon tayo sa ngayon?

  • Pag-asa sa nakaraan at pag-asa sa hinaharap
  • Pag-asang malabnaw at pag-asang malapot
  • Pag-asang humpak at pag-asang malaman
  • Pag-asang hilaw at pag-asang hinog
  • Pag-asang alanganin at pag-asang piho
  • Pag-asang tumatangis at pag-asang ngumingiti
  • Pag-asang binigo at pag-asang sinagip
  • Pag-asang lalang at pag-asang lantay
  • Pag-asang bumibitag at pag-asang nagkakalag
  • Pag-asang humulagpos at pag-asang bumalik
  • Pag-asang ibinaon at pag-asang hinukay
  • Pag-asang di-umiibo at pag-asang kumikislot
  • Pag-asang hubad at pag-asang binihisan
  • Pag-asang napapako at pag-asang nangangako
  • Pag-asang nagpapa-idlip at pag-asang humahamon
  • Pag-asang lumalakad at pag-asang lumilipad
  • Pag-asang walang inaasahan at pag-asang nananalig
  • Pag-asang tumatalilis palayo at pag-asang kumakaripas parating
  • Pag-asang hiling at pag-asang isasakatuparan?

image of an open door, borrowed from t0.gstatic.com

Maraming pagkakataon pa ang darating/magazine.enlightennext.org

 

Samut-sari ang klase ng pag-asa. Marami rin itong yugto.

 

Alin-alin sa magkatuwang at magkasalungat na pag-asa na ang ating naranasan?


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

sketched image of vines, borrowed from t1.gstatic.com

 

I know how men in exile feed on dreams of hope.

Aeschylus (525 BC – 456 BC), Agamemnon

 

 

The past is a source of knowledge, and the future is a source of hope. Love of the past implies faith in the future.

Stephen Ambrose (1936 – 2002), in Fast Company

 

 

Appetite, with an opinion of attaining, is called hope; the same, without such opinion, despair.

Thomas Hobbes (1588 – 1679)

 

 

I can endure my own despair, but not another’s hope.

William Walsh

 

 

Hope begins in the dark, the stubborn hope that if you just show up and try to do the right thing, the dawn will come. You wait and watch and work: You don’t give up.

Anne Lamott

 

 

Do not spoil what you have by desiring what you have not; but remember that what you now have was once among the things you only hoped for.

Epicurus (341 BC – 270 BC)

 

 

It is difficult to say what is impossible, for the dream of yesterday is the hope of today and the reality of tomorrow.

Robert H. Goddard (1882 – 1945)

 

 

There is no hope unmingled with fear, and no fear unmingled with hope.

Baruch Spinoza

 

image of curled end of a vine, borrowed from /t3.gstatic.com

Laging may bagong susuloy/botany.com

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

* Pls see:

 

http://www.sws.org.ph/pr20101202.htm

http://www.sws.org.ph/pr20101030.htm

http://www.abs-cbnnews.com/nation/08/03/10/optimism-record-high-under-aquino-pulse-asia

http://www.abs-cbnnews.com/nation/08/04/10/fewer-filipinos-want-migrate-under-aquino-govt-survey

http://www.quotationspage.com/subjects/hope/

http://www.quotegarden.com/hope.html