Posts Tagged ‘Mr. Andres Panganiban and barefoot banking’

Hindi na maputik ang daan sa amin

 

Kumusta, mga ka-blogs, maraming pinagkakaabalahan? Sana ay masaya ang pasok ng bagong taon sa inyo… 🙂

 

Medyo busy ng kaunti banda rito, nakadalawang out of town sa unang dalawang linggo – isang bandang Hilaga at isang bandang Kanluran. Ayos naman, nangitim, haha. Natuwa ako, napag-compare ko tuloy ang pagkakaiba ng NLEX sa SLEX, ayon. Anyway…

Gala ako dati, sa Luzon area, work-related na mga lakad. Sa Visayas din, pero madalas doon, bandang Cebu – city and province… Ayon lang, noong panahong iyon, di pa uso ang digital technology at paminsan-minsan din lang nakakapagkukuha ng mga larawan sa lakad. Tapos, makalipas isang buwan pa bago maipa-develop, hihi. Anyway, ang point ko lang, di pa uso noon ang personal documentation ng trips – nakasulat man o naka-larawan. Wala pa sa hinagap ang blogs…

 

Pero, dahil marami-rami na nga ang napuntahan, sa isip ko, may comparison na maski papaano ng itsura ng iba’t ibang mga bayan at lungsod – ng mga highways and inner districts, ng itsura ng mga bahay-bahay, paano deni-design ang mga subdivisions sa iba’t ibang bahagi ng bansa, saan inilalagay ang mga palengke, saan sumusulpot ang commercial hubs, gaano katagal humigit-kumulang ang buhay ng recreational centers sa mga probinsya at lungsod, saan-saan itinatayo ang industrial lanes sa lugar, paano ang design ng public transport systems, pati partikular na itsura ng tricycle sa mga lungsod, haha, at sa pangkalahatan, may ilang obserbasyon sa kung paano ang galaw at pagmintina ng sinasabing sibilisasyon sa iba’t ibang bahagi ng bansa, kumbaga.

Ako itong marami masyadong napapansin, hindi ba halata? Oo, sa personal, may pagka-absent-minded akong tao… Ahaha, hindi naman talaga absent, kundi parang parating may parteng observe ng observe, sari-sari ang nakikita. Pati kung ano ang mga puno, halaman at damong karaniwang nabubuhay sa isang lugar, inilalagay ng senses ko sa hard disc – with or without my consent, hihi. May advantages at disadvantages, oo. Sa practical na buhay, mas marami ang huli, siyempre. Sa pagsusulat, marami ang una. Kumbaga, doon galing ang mga detalyeng nakalagay sa mga panulat. Kaya ayon, pagdapo sa isang lugar, hinahanap ko agad ang munisipyo, ang palengke at kung nasaan ang bazaars, haha. Nitong huli, idinagdag na –  ‘asaan ang Jollibee, whehehe. Di nga… 😉

 

Anyway, may isang tao akong na-meet sa work dati, si Andres Panganiban. Manager siya ng isang rural bank sa North, medyo malaki – may kung ilang branches. Advocate and promoter siya ng barefoot banking o microfinance na tinatawag. Ito yaong pagpapautang sa mga mahihirap, lalo na sa mga nanay, na walang required na collateral. Tapos, babayaran ng hulug-hulugan. Interesting ang background ni Mr. Panganiban. Bale, isa siyang relatively successful na Filipino banker sa Manhattan. Noong kabisado nya na ang industriya ng stock market, bonds at foreign exchange, umuwi siya sa Pilipinas para magtayo ng rural bank sa Nueva Ecija.

Istrikto sya, in person – parang nag-i-expect laging efficient ang mga bagay at tao at sa mga unang kita mo sa kanya, parang masungit sya, haha. After some time, mararamdaman mo nang hindi rin naman, kumbaga, mabait din… Anyway, kaya ko sya naikukwento, dahil isa siya sa favorite speakers ng lola nyo. Tatlo o apat na beses ko na syang narinig magsalita sa symposium. Ang madalas niyang paksa, rural development – a subject close to my heart, naman… Basta narinig ko nang speaker si Ginoong Panganiban, volunteer ako, ako ang a-attend, hahaha. Masaya siyang magsalita, maraming patawa at ang mga hirit nya, parang kay Professional Heckler pero, in spoken form…

 

Madalas, ang intro ng speech nya – ano ang features ng isang bayan sa Pilipinas? Iisa lang ang sagot: munisipyo, gasolinahan at ice plant, ahaha. Sa tuwing babanggitin nya ‘yon, tawa ako ng tawa. Pero, with many others in the audience – sabay-sabay kaming naghahagalpakan. Kasi naman nga, medyo ganoon talaga… Ayon ang classic na core ng sibilisasyon sa ating bansa. Pag may gasolinahan na at ice plant, bayan na ‘yon, hahaha. Siyempre, may hilera ng bakery, somewhere, malapit sa munisipyo. At yon nga, series ng mumunting bazaars o general merchandize stores – puntahan ng mga taganayong umaahon sa bayan. By the way, medyo stereotype itong paglalarawan, ha? Pero, sa isang banda, totoo. Ganyang-ganyan doon sa amin…

 

* May karugtong ito, mga kapatid. Sana, sipagin akong magsulat… 😉 🙂 Maligaya at manigong Bagong Taon!