Posts Tagged ‘estudyante blues’

Nagsasawa

Mga kapanalig at ka-blogs, hindi pa ako nagsasawa sa pagba-blog. Medyo naging abala lang sa mga personal na intindihin nitong nakaraang buwan, kaya madalang ang posts. Marami-rami naman akong nakasubing sinulat para rito sa DPSA, nawalan lang ng time and concentration para sa typing and editing. Pasensya na. Ilalathala ko pa rin ang mga artikulong naipangako ko sa inyo sa mga darating na araw.

image of Solita Monsod, economist and professor

Naging guro siya ng marami/ showbizandstyle. inquirer.net

Habang nasa paksa tayo ng pagsasawa, hayaan nyo munang kwentuhan ko kayo tungkol kay Ma’am Winnie Monsod. Oo, estudyante nya rin ako dati, gaya ng libong iba pang nagku-kwento kung gaano siya ka-riot na teacher. Napanood nyo naman siguro sa YouTube ang huli nyang lecture? Eto – mild pa siya roon. Mas exciting at nakakatuwa pa siya sa usual na encounter.

Sa Econ 101 ko siya naging guro. Macroeconomics ang asignaturang iyon. Ibig sabihin, Economics na ang pagtanaw at kaparaanan ay sa antas na malakihan o pambansa. Ang Econ 101, nahahati sa dalawa – lecture sa umaga at discussion class (DC) sa hapon. Ang lecture ay pangmaramihan – limang klaseng pinagsama-sama (mga 200 na estudyante) at isinasagawa sa auditorium ng S.E. (UP School of Economics). Alas-otso ito ng umaga. Si Ma’am Winnie ang laging lecturer sa Econ.101, siyempre. Nagtuturo rin siya ng Econ 11 (Intro to Economics). Maliban sa dalawang subjects, mga pang nagma-Masters na ang mga hinahawakan nyang klase.

Dahil medyo mahamog pa ang Sunken Garden sa oras ng nasabing lecture, mga 30 hanggang 40 porsyento ng mga dumadalo roon, babahagya pa lang gising ang diwa. Lalo na iyong mga nakatira sa dorms sa loob ng campus – parang ang iba sa kanila, nag-alis lang ng muta, nag-toothbrush at nagpalit ng t-shirt, bago gumapang papuntang Econ. Building, ahaha… Pagdating sa auditorium, sasalampak sila ng upo roon sa mga silyang ang yari ay parang sa SM Cinema lang.

At siyempre, dahil nga iyon ay isang tanghalan,  mayroon iyong elevated platform or stage sa unahan, may draperies na mula kisame hanggang sa sahig ang haba at may podium din doon at lectern sa gilid. Iyong stage na yaon ang titingalain naming mga estudyanteng pupungas-pungas pa, para unawain ang ibig sabihin ng sunud-sunod na graphs at ang masalimuot at di-natatapos na ugnayan nina P at Q (price and quantity).

graph showing the economic concerns of a country

May ginaganapan daw na papel ang bawat manlalaro sa eonomiya/ newworldencyclopedia.org

Sa isang gilid ng tanghalan, doon lalabas ang pinagpipitagan at kilalang ekonomista ng lahat – si Prof. Solita C. Monsod. Nagtapos siya ng may karangalan sa U.P. at nag-aral pa ng higher studies sa U.S. Naging miyembro siya ng Gabinete noong araw bilang pinunong direktor ng NEDA. Madalas siyang konsultahin sa mga isyu ng media, ng mga ahensya ng gobyerno at ng samutsaring economic governing bodies.

Ang asawa niya ay si Atty. Christian Monsod – dating pinuno ng Comelec, kilalang executive sa corporate world at nitong mga huling taon, abogadong tagapagtanggol ng mga magsasaka sa Hacienda Luisita case. Mayroon silang limang anak. Nakatira ang kanilang pamilya sa lungsod ng Makati. Sina Prof. at Atty. Monsod ay kapwa natatandaan ng publiko dahil sa madalas nilang pagkiling sa kalagayan ng mahihirap sa mga isyung pambansa.

image of Solita Monsod while conducting a lecture

Mahalaga sa kanyang mai-deliver ng maigi ang punto/ ssc.edu.ph

Paglabas ni Ginang Monsod sa isang gilid ng stage, makikita syang naka-palda, mini  ang tabas,  sabihin pa. At, oo, shapely ang kanyang legs, naman. Ang blouse nya, medyo plunging ang neckline (pero hindi naman bastos tingnan) at nakasuot siya ng blazer sa ibabaw. Kadalasan, short-sleeved ang blazer na iyon. Medyo may heels ang kanyang sapatos at hindi nawawala ang isa pa niyang palatandaan pag nagli-lecture – ang legendary nyang mug. Ang nasabing mug ang ipapatong nya sa lectern.

Sa isang speech ni Robina Gokongwei-Pe, ibinisto niya roong iced tea ang laman ng makasaysayang mug. Ayon, pagkababa ni Ma’am Winnie ng kanyang mug, kukunin nya na ang microphone (hindi pa cordless ang microphones noon sa School of Econ.) at magli-lecture na siyang palakad-lakad sa ibabaw ng stage. Talo nya ang performance ng magagaling na stand-up comedians, pramis. Kulang na lang, magta- tumbling sya roon para ipaunawa sa mga estudyanteng sa oras na iyon – karamihan ay mimiha-miha pa – kung paano at bakit mahalaga ang Macroeconomics.

Very passionate si Prof. Monsod sa kanyang pagpapaliwanag. No dull moment with her, totoo. Ang natatandaan kong isa sa mga paborito nyang paksa ay ang theory of marginal utility. Sinasabi roong ang halaga o value ng isang bagay ay bumababa katagalan, matapos ang paulit-ulit na paggamit o pagkonsumo rito. Law of diminishing returns ang mas karaniwang naririnig nating tawag dito. Sa madaling salita, bumababa ang halaga ng bagay – maging iyon man ay produkto o serbisyo. Halimbawa, kung ang sinusukat ay ang value ng lupa, sang-ayon sa marginal utility,  pagkaraan ng mga taon, hihina ang fertility ng soil at sa gayo’y pababa rin ang ani at mga kapakinabangang galing dito. Mga ganoon…

graph showing an indiffrence map containing three indifference curves

Saanmang punto raw sa curve ay nasisiyahan o walang pakialam ang gumagamit/ investopedia.com

Ang teknikal na paliwanag rito ay naroon sa graph na kung tawagin ay indifference curve. Dito, iminamapa ang ugnayan nina P at Q na parating magka-partner – sa ganitong presyo, ganito karami naman ang volume na kayang i-supply o bilihin. Sabi ni Ma’am Winnie, maski nasaang punto sa curve, ibig sabihin, kahit ano pa ang kombinasyon nina P at Q, indifferent o walang pakialam ang komukonsumo nito. Hanggang sa dumating sa antas na pababa na ang kapakinabangan ng bagay o kaya ay ang interes ng gumagamit. Sawa na, kumbaga.

Wika niya, at some point, maski baligtarin pa ang ratio nina  P at Q, bababa na ang usefulness ng bagay.  Sa gayon, panahon na raw para baguhin pareho ang nilalaman nina P at Q, para maabot ang dating antas ng satisfaction. O, di kaya naman, panahon na para gumamit ng substitute o kapalit. Ang ibig sabihin, may panibagong curve na iguguhit o imamapa. Ha, ha… parang ganoon. Naintindihan nyo ba? Ako rin, di ko sigurado kung naintindihan ko nga o kung pag-uulitin ako ng Economics ng mga dati kong guro, hehe…

Sabi-sabi, karamihan daw  sa professors sa School of Econ. ay subscribers doon sa tinatawag na neo-liberal school of thought. Kabilang yata rito si Prof. Monsod. Sila yaong mga naniniwalang sa Economics, dapat munang pagtuunan ng pansin ang pagpapalaki ng kabuuang output ng bansa o iyong economic pie na tinatawag, bago ayusin ang hatian o allocation of resources.  Ang kabilang panig naman ay yaong advocates ng pag-aayos muna ng hatian ng resources (address the structural inequalities daw) para hindi maliit na porsyento lamang ng mamamamayan ang tuluy-tuloy na makikinabang sa resources ng bansa. Nabanggit ko lang ito dahil paborito laging halimbawa ng mga taga-S.E. ay ang guns and butter.

image of a graph showing the relationship between guns and butter

Parati raw magkaagaw ang usapin ng depensa ng bansa at pagkain/

Laging may graph na kumakatawan sa pagkonsumo ng baril at mantekilya sa lectures, he, he… Kaya, defense versus basic needs, kumbaga. Noong una, medyo nalilito ako rito dahil sa bukod sa ako ay malituhin, hindi ko gaanong ma-imagine kung bakit maglalaan ng milyun-milyong piso ang isang bansa para sa mantekilya. Bakit, kako, hindi para sa palay na lang tutal, mas marami naman ang Pinoy na kanin ang kinakain sa almusal? Ha, ha… Anyway, sa paksa ng indifference curve, pagdating sa substitute, lumalabas na ang alternative – ang margarina. Ayon, pag andoon na, medyo nakukuha ko na. Mahal ang butter at imported pa, kaya good option para sa ating mga Pilipino na margarina ang gamitin dahil itong huli ay locally-sourced.

Sa bandang one-third, o, kung minsan, sa kalahatian ng lecture ni Ma’am Winnie, mapapansin nyang saikatlo rin ng buong klase ay nakasalampak sa pagkakaupo. Hindi lang iyon – may mga kaklase pa ako, kami, roong talagang halos ulo na lang ang nakasandal sa silya at ang three-fourths ng katawan ay halos sumayad na sa sahig. Mga lalaki ‘yon, dormers, na tila sa audi na nagsusundo ng tulog…

Ayon, titigil bigla si Ma’ am sa pagsasalita – in mid-sentence, kadalasan. Mambabato na sya ng chalk o eraser, depende sa kung alin ang hawak nya o unang madampot. Mag-iiba na ang pitch at decibel ng kanyang boses. “Am killing myself here trying to impart to you these things, this knowledge, tapos, you’re slouching over there?” Mga ganyan ang kanyang linya…

image of UP students listening to a lecture in the auditorium

Halimbawa ng isang auditorium sa UP (CS Audi)/ uprotc.org

Na totoo naman, kung tutuusin. May mga kaklase nga ako, kami, noon sa lecture na tila talagang indifferent sa kung ano ang sinasabi ng professor sa stage. Sa kabilang banda, si Prof. Monsod, she’s really the kind of teacher who would bend way over backwards, para maipaintindi sa mga mag-aaral, ang mga komplikadong ideya sa Economics.

Titigil si Ma’am Monsod sa kanyang lecture. Alinman sa lalakad-lakad siya roong parang umuusok o di kaya, pupunta sya sa tabi at iinom mula sa kanyang mug. Pagkatapos, magre-resume siya uli ng lecture na parang walang nangyari.

Pero, minsan, may isa akong karanasang nag-walk-out na talaga si Ma’am. Pumasok siya sa gilid na pinanggalingan nya earlier at hindi na muli pang lumabas. Nakulambuan ng matinding remorse ang buong klase. Lagot! Patay, mababalita ang nangyari sa buong S.E. at sa katabing building, sa Business Ad. Ayon… Kahit pala anong iingay, anong kukulit at anong yayabang ng UP students (at least, kaming mga estudyante niya noon sa Econ 101), pag minsan,  inaatake rin pala kami ng konsensya.

Ang bawi ay sa discussion class, matapos ang pananghalian. Doon ang pagtutuos, kumbaga. At dahil average na 40 students lang mayroon sa discussion, mas intimate ang atmosphere doon.

Pero, iba ang Winnie Monsod sa lecture at ang Winnie Monsod sa discussion. Ang Prof. Monsod ng umaga ay parang sundalong nagma-martsa kung lumakad, mahusay kumuha ng atensyon ng marami at puno lagi ng eagerness na ibahagi ang malaking larawan ng kabuhayan o ekonomiya ng bansa. Ang Ma’am Winnie sa discussion ay relaxed, malambing at pasensyosa. Pag nagpapaliwanag sya roon at di mo pa rin makuha, papalapitin ka niya sa kanya sa unahan. Hahawakan ka nya ng magaan sa braso o sa balikat at tatanungin, “Yes, sweetheart, what is it?” Ayon naman, sweetheart ka niya, para ka lang anak nyang nalilito at kailangang i-comfort. At bigla, tila liliwanag ang kanina ay nagdudumilim na paligid (ang iyong aantok-antok na utak).

Pero hindi si Ma’am Winnie talaga ang teacher ko noon sa discussion class. Uma-attend lang kami ng ilan sa mga kaibigan ko sa panghapon nyang klase dahil enjoy siyang pakinggan at dahil hinihikayat din kami ng totoo naming discussion teacher – si Ms. Berna Romulo-Puyat. Si Ms. Verna (palayaw nya), anak ni dating DFA Secretary Alberto Romulo at isang solid Prof. Monsod fan.

Oo, kapatid siya noong babaeng kolumnista sa Inquirer, noong editor na, director pa ng indie films at noong kongresmang ikakasal kay Shalani Soledad, ha, ha… Basta, si Ms. Verna, mukhang sa birhen ang mukha, pwera biro. Simple syang manamit at ang bait nyang kausap. Ang paborito naman nya laging halimbawa sa talakayan ay ang leggings sa Megamall na mabibili sa halagang P30,000. Sabi nya, “Ba’t kaya ganoon kamahal ‘yon, may aircon ba iyon sa loob?” Usapang value pa rin ang nakasalang.

He, he… side story lang natin si Ms. Berna. Ang kwento pa rin natin, masayang maging guro si Ma’am Winnie Monsod. Kakaiba sya. Hindi siya katulad ng ibang teachers sa UP na saksakan nga ng tatalino, ang mga publications ay kinikilala rito at sa abroad pero, kung magturo ay tila ang blackboard at ang libro lang ang kausap. Kay Ma’am Winnie, tila importanteng she’s able to whack the bottoms of her students, so to speak. At hindi siya nagsasawang gawin parati iyon.

poster image of Mareng Winnie and Pareng Oca in the TV program, Debate

Kumareng tila nag-aapoy at kumpareng mahinahon/ http://en.wikipilipinas.org/index.php?title=Debate_with_Mare_at_Pare

Kung ilang beses ko pang na-engkwentro si Prof. Monsod matapos na ako ‘y maging estudyante niya  –  sa marami-raming symposia at dalawa o tatlong beses, sa backstage ng Debate (Debate with Mare at Pare, isang public affairs program dati sa telebisyon). Lagi, tinitingnan ko lang at pinapanood si Ma’am. Hindi ako naglalakas-loob na magpakilalang dati nya akong estudyante – ang dami kaya naming mag-aaral na dumaan sa kanyang mga palad, mga humanga at naaliw ng todo sa kanya? Naman.

Noong titser ko pa si Prof. Monsod, sabi nya sa aming mga mag-aaral nya, iyon daw mga bagay na alam niya at kaya niyang gawin, malalaman at makakaya rin namin. O, kaya, mahihigitan pa. Nauna lang daw siya – sa panahon at sa pagkakataon. Kung mabibigyan din daw kami ng humigit-kumulang ganoon ding oras at tsansa, we would be able to do the same, or perhaps, better. Narinig ko na sa iba ang gayong mensahe, bago pa sa kanya. Pero noong si Ma’am Monsod ang nagsabi, parang nakakapaniwala. Parang noong oras na iyon, kami ng mga kaklase ko, naniwala.

Paborito ko ang istorya ng lovelife ni Ma’am – kung paano naging sila ng kabarkada nya noong si Christian Monsod. Ang kulit no’n.

Sakaling ma-engkwentro ninyo si Mareng Winnie ng personal at malapitan, palagay ko, sasang-ayon kayo –  She is one of those people who have fire in the belly.

At kakaunti lang ang mga taong may ganoon. 🙂

Please see:

http://www.youtube.com/watch?v=sF3yPcqO6gE

http://en.wikipedia.org/wiki/Macroeconomics

http://www.econ.upd.edu.ph/?page_id=57

http://en.wikipedia.org/wiki/Winnie_Monsod

http://hdn.org.ph/solita-collas-monsod/

http://domjullian.blogspot.com/2008/05/robina-gokongwei-pes-speech-at-

http://en.wikipedia.org/wiki/Debate_with_Mare_at_Pare

http://en.wikipedia.org/wiki/Marginal_utility

http://www.economicshelp.org/microessays/costs/diminishing-returns.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Indifference_curve

http://en.wikipedia.org/wiki/Neoliberalism

http://oxford.academia.edu/KristinaMariaManalo/Papers/109160/Macroeconomics_Economic_Policy_and_Rice_Security_in_the_Philippines

Possibly Related Posts:

Ordinaryo Lang

Si May 11

Parang Puputok

Dekadente

Dekadente

image of wine, borrowed from t2.gstatic.com

Madalas naming daanin sa inom ang mga bagay-bagay noon/ lowcostresorts.net

Doon sa grupo namin noong tinatawag kong recent college friends, tatlo na lang kaming nasa Pilipinas. Apat, kung isasali ang isang bumalik matapos ang ilang taong taong paglalagi sa abroad. Magbabarkada kami. Katagalan, naging magkakaibigan.

 

Simple lang ang gimik namin noon – wala kaming org pero meron kaming tambayan at meron kaming tambay hours. Nagkukwentuhan kami roon sa kiosk, nag-aalaskahan at nagpapalitan ng mga reklamo sa teachers. Umiinom kami ng Coke, binili kay Manang. Di kumikita  si Manang sa amin, kung tutuusin. Minsan, halos apat na oras kaming tumambay, wala pang tigsa-sampong piso ang nagastos namin.

 

Sa tambayang iyon din ang aming base pag frantic ang aming mga buhay dahil sa dami ng mga babasahing ixi-xerox. Minsan-minsan, nagkukunwari kaming nagbabasa roon, pag hindi masyadong marami ang mga estudyanteng nakatambay. Siyanga pala, panahon pa ito noong ang mga tambayan ay hindi pa nakakumpol sa iisang lugar kundi spread-out sa iba’t ibang parte ng kampus.

 

Hindi lang kami maiingay sa tambayan, hagalpakan kami lagi ng tawa at madalas masutsutan ng mga tao sa  mga katabing teritoryo.  Ang mga kapitbahay naming grupo, mga rehistradong organisasyon sa kampus, maliban sa isa – ‘yong grupo ng mga coño na taga-Eng’g. Hindi kami sinusutsutan ng mga coňo, tinitignan lang kaming parang sinasabing, “People, mind your manners.”  Wala kami noon, haha.

 

Pito kami sa grupo, katagalan ay naging siyam – pitong babae at dalawang naligaw o nautong lalaki. Lima sa girls ay malalaki, apat doon ay kaytatangkad. Sa apat na P.E.ng required, tatlo sa kinuha nila ay swimming. Kaya hayon,well-built ang mga aleng ito. Pakiramdam ko noon, di lang barkada ang nakuha ko – bodyguards na rin. At totoo yon, pag naglalakad kami noon sa kampus ng sabay-sabay, walang nangangahas tumalo sa amin. Subukan lang nila, haha.

 

Iyong isang lalaki roon sa barkada, nerdy, masipag sa assignments (alam lagi kung ilang chapters ang covered per meeting at kung kelan ang deadlines ng submissions) at madaldal. Para laging may discourse pag kausap mo ito. Iyong isa naman, pogi, maganda ang dibdib, ex-PMAer at university scholar. Dahil sa mga nabanggit na dahilan, siya ang appointed na taga-bili namin ng napkin pag nag-o-overnight.

 

Iyong isa sa matatangkad, reyna ng hirit. European Language ang kurso ng aleng ito at dapat sana ay mayroon siyang finesse, pero wala. Sa isang exclusive school sa Katipunan Avenue rin ‘ata siya nag – elementary at high school, pero hindi mo halos mapapansin sa mga palengkera nyang hirit. Ang mabenta nyang punchline sa amin noon, “If there is a God, ha?” Wala sa itsura ng aleng ito ang magsi-seryoso sa Philosophy, bumabaligtad ang mga sikmura namin sa katatawa.

 

Iyong isa naman, reyna ng lahat ng gimik at kalokohan. Heredera sa kanilang probinsya ang aleng ito, laki sa Tate at may sariling owtong malaki. Promotor sya sa grupo ng bilyar, bowling, inuman at pagpunta sa mga kwestyunableng lugar.  Ang parating linya ng aleng ito, “Hwag na lang tayong pumasok, labas na lang tayo.” May mga panahong nakukumbinsi nya kami – kami ay mahihina.

 

Sya rin ang madalas magpahamak sa amin noon. Pag naging kaklase mo sya sa isang subject, garantisado ang kahihiyang daranasin mo – late sya laging pumasok, walang dalang ballpen at yellow pad at, kailangang mo syang pakopyahin pag may quiz o exam. Pero, iginagalang namin ang barkada naming ito. Una, dahil siya ang pinakamaganda sa barkada. Ikalawa, malaki ang kanyang allowance. Ikatlo, sa grupo, siya lamang ang may mga manliligaw na may sinasabi  –  doktor, abogado at engineers ang bumubuntot-buntot sa kanya lagi noon.

 

Ang isa pang matingkad sa grupo namin, iyong pinakamaliit at pinakamayaman. Nagtatrabaho na ang aleng ito sa business ng pamilya nila noong makabarkada namin. Masipag ang batang ito, disiplinado at alas-kwatro ng umaga kung gumising.  Madalas kami noong naghahanap ng excuse para makapag-overnight sa maganda nilang bahay at nang maipagluto nya kami ng to-die-for nyang carbonara. Isa pa, ang dala nitong owto sa school ay pag hindi Chedeng, Volvo.  Isinasakay nya ang mga kabarkada nyang bagay lang namang maglakad sa kampus o sumakay ng dyip, haha.

 

Kasya kaming lahat sa owto nya. Iyong apat doon sa barkada, parang mga kabayong nakawala sa kwadra sa tuwing magiging pasahero – binubuksan palagi ang bubong ng magarang sasakyan at kumakaway sa mga taong nadaraanan. Bago kami isakay ni barkadang mayaman, tinatanong nya muna kung saan kami. Maski sa building lang ng Law o sa Econ ang punta namin, ang sagot namin, Fairview o kaya, Paraňaque. Ang ending namin parati, kakain kami ng lunch ng sabay-sabay sa Beach House, ‘yong barbeque-han sa likod ng Main Lib.

 

Kung si heredera ang pinakamaganda sa grupo, itong si maliit ang pinakamaganda ang personality sa aming lahat. Hindi namin maubos-maisip kung bakit bumarkada sa amin ang aleng ito gayong sya ay mapino, poised at itsurang kagalang-galang. Ang isa pa nyang set ng friends ay ‘yong mga rich kids sa kampus – mga taong pinagpala rin sa buhay at tila mga hindi nagpapawis. Ang tanging nabuong konklusyon ng barkada, bukod sa ang kabarkada naming ito ay matalino, siya ay may taste, haha.

 

Tatlo lang sa grupo naming iyon ang hindi Math flunkers – ‘yong dalawang lalaki at isa sa girls, yong isa pang hindi matangkad. Mga confessed Math repeaters kami,  nagsipag-ulit na ng Math 17, nag-ulit pa ng Calculus – talagang mga gifted. Ang pinaka-alaskado ro’n, yong isa sa matatangkad – best in Math kasi siya sa lungsod nila noong high school, haha. Madalas naming usapan noon – kailan kaya kami lalaya mula sa Math Building?

 

Tatlo lang kami roong mahihilig magbasa. Pag nakikita ng ibang barkadang sapin-sapin ang mga librong dala namin galing sa library, naglalabas sila ng lighter.  At totoo nilang sinisindihan ang gilid ng mga hiram na aklat. Pag gano’n, kagulo kami lagi sa tambayan.

 

Sa isang subject, STS (Science, Technology and Society) sama-sama together kami. Isa lang ang di kasali – si nerdy – kasi,  natapos nya na ang subject.  Isang hilera kami ng makukulit at maiingay sa subject na ‘yon. Sa auditorium ang venue ng STS class, ang isang klase nito ay binubuo ng humigit-kumulang 200 na estudyante.

 

Parang palengke lagi noon sa STS pag wala pa ang aming teacher, si Dr. ___    may nagbabasa ng dyaryo, may gumagawa ng assignments sa ibang subjects at may nagpa-file ng kuko.  At siyempre, sa ganoong milieu, nagta-thrive ang barkada.  Dalawang beses lang namang napalabas sa klase ang grupo namin, haha.

 

Bukod sa tambak ang readings, mahirap para sa amin ang exam sa STS. Ang style pa ro’n, multiple choice na choose the best answer. Nangangamote kami – parang best answer naman lahat ang pagpipilian? Noong fourth exam na, may tip sa amin si reyna ng gimik – ang best answer daw ay ‘yong kumplikado ang formulation, ‘yong parang mahirap maintindihan. Sinubukan namin at anak ng putakte, parang tama sya – nagsipagtaasan ang exam scores namin! Ba’t noon lang nya sinabi?

 

Pagkakatapos ng exam sa STS, ritwal na namin ang sama-samang uminom ng tig-iisang bote ng beer. Bawal na noon ang mag-inom sa kampus (maliban kapag Fair) dahil sa dami ng frat wars at expectedly, bawal nang  magtinda ng alak sa loob. Pero tumutubo yata ang underground economy maski saan, kaya hayon – nakaka-source kami ng beer sa black market, haha…  Patalilis kaming magpo-procure ng beer saka pupunta sa may Oval. Iyon yata ang pinakamasaya naming moments bilang barkada. Doon sa gitna ng mga talahib sa Oval – habang umiinom – isinisigaw at ipinapagpag namin ang mga inis at galit namin sa buhay-estudyante.

 

Dahil nga kami ay mga magkaka-ututang dila, pinagplanuhan na namin ang future kung saan sama-sama pa rin kaming lahat at walang iwanan. Doon din sa kiosk nabuo ang balak. Kukuha kami ng bahay pagka-graduate – isang apartment– at doon kami lahat titira. Magkakaroon kami ng hatian sa mga gawaing-bahay. Ang natatandaan ko ay nag-volunteer ako sa pagtatapon ng basura at paglilinis ng banyo.

 

Ang engrandeng plano nga pala, magtatayo kami ng businesswomen and children trafficking, haha. Sigurado itong may kita, este, lucrative, at disenteng-disente.  Maraming beses naming pinag-usapan itong imbi at buhong naming plano at sa bawat pag-uusap,  pinipino namin ang mga detalye. Tiwala kaming maisasakatuparan at magtatagumpay ang aming mga balakin  sa kadahilanang kasali si reyna ng gimik  –  ang dalubhasa sa kagagahan at prinsesa ng underworld.

 

Hindi kaming magka-kabarkada sabay-sabay gumradweyt – may mga nauna at may mga nahuli. Ganoon pa man, madalas pa rin kami noong magkita-kita matapos magkahiwa-hiwalay – tatlo hanggang apat na beses sa isang taon. Kadalasan, para uminom pa rin. Si reyna ng gimik pa rin ang nangunguna-nguna – sa gay bars nya kami madalas dinadala. Ang style namin, pag sa Chico’s o sa Adonis kami pupunta, sa parking ng Church Ministry sa malapit kami lagi pumaparada. Siyempre, kailangang itago ang ebidensya ng konting basbas, bago magkasala ang aming mga mata, haha.

 

image of night life - t1.gstatic.com

Apat sa barkada ay mahihilig mag-against the wall at pole dancing/ year2008-2009.student-direct.co.uk

 

Nitong mga huling taon, isang beses isang taon na lang kami magkita-kita. Si reyna ng hirit, nakapagtrabaho at nakapag-asawa na sa Geneva at doon na naka-base. Si reyna ng gimik, sa Land of the Down Under naman. Parehong Pinoy at parehong may pagka-pormal ang mga lalaking nakatuluyan ng dalawang makukulit. Pero, sport naman ang mga mister nila, sumasama rin sa gay bars at gimikan pag kami’y nagre-reunion. Iyong isa pang matangkad, sa Singapore naman naka-base.

 

Si Nerd, naging Fullbright scholar. Bago at pagkatapos noon, naging iskolar din siya ng dalawa pang prestigious institutions. Anupa’t pitong taon na kaming magkakahiwalay, nag-aaral pa rin ang taong ito. Talong beses lang yata siya nakadalo sa reunions ng barkada. Kamakailan, bumalik siya ng Pilipinas para dito magturo.

 

Iyong iba pang miyembro ng barkada, hindi ko na muna ikukwento. Basta, ang summa total, mas marami ang mga nakapag-asawa na at ang mga naka-base sa abroad. Tatlo kaming naiwan rito – isa ay sa Cavite na nakatira at ang isa naman ay sa Laguna. Tamad kaming magkita-kita kung kami-kami lang.  Mahirap din pating i-approximate ng tatlong tao ang kalokohan at ingay ng siyam o pito. Isa pa’y siguro,  nahihiya kaming tanggaping sa isang banda’t kahit paano, tamed na kami. E, doon sa barkada, ang aming pirming declaration, “Ganito na lang tayo palagi, dekadente forever!”  🙂

 

Parang Puputok

 

Minsan, tinawag ako sa recitation sa subject naming International Relations (IR). Ito ‘yong subject namin noong 600 pages ang required na basahin kada linggo. Ang professor namin dito ay ‘yong tipong nangongolekta ng Ph.D. Tinawag ako ni prof at ang sabi, pagkumparahin at pag-ibahin ko raw ang SALT I at ang SALT II.

 

Image of Pres. Lyndon B. Johnson

Si Lyndon B. Johnson ang naging presidente ng U.S. matapos mapatay si John F. Kennedy/ reflectionsinhistory.com

 

Obi-wan kenobi! Alam ko ‘yon!’ Umabot hanggang doon ang pagbabasa ko ng lesson. Kaya, medyo listo, discuss-discuss naman ako. Dire-diretso. Panay passive voice pa ang English para impressive. Binubuo ko parati ang pagsasabi – Strategic Arms Limitation Treaty.

 

pistol, a kind of short or small arms

Matagal pinag-debatehan ng mga lider kung gaano kaiksi ang “short arms”/doctornoob.com

 

Habang nagsasalita ako, nakahalukipkip si Gleek professor. Ang mga tingin niya sa akin ay parang nagsasabing  alam niyang 46 lang ang IQ ko. Hindi ako nagpapa-apekto. Ang mga kaklase ko namang nasa unahan ko at gilid, yukung-yuko. Naghahabol ng pagbabasa habang pinapaliit ang mga sarili para hindi sila ang sunod na matawag.

 

Si Mikhail Gorvachev ang huling lider ng USSR

Si Mikhail Gorbachev ay instrumental sa pagtatapos ng Cold War/wikipedia.org

 

Bigla kamong nag-remark si professor. Parang galit. “Where is the linking verb in your sentence?

Inangkupo! Ano na nga ba ang linking verb?’ Mabilis pa sa Google Chrome, nag-proseso ang utak ko at ni-retrieve ang ibig sabihin ng mahalagang parirala. Inulit ko ang aking huling pangungusap at nilagyan ng pesteng linking verb. Sinuma ko na rin ang diskusyon.

Pagkatapos ay huminga na ako. Sa isip-isip ko, mga labinlimang minuto na akong nagtatalakay, siguro nama’y tatawag na si Mr. Gleek ng iba. Naramdaman ko ring iba na ang postura ng mga katabi at nasa unahan ko. Panay ang kanilang inhale.

 

larawan ng Berlin Wall, pader na humati sa Silangan at Kanlurang Alemanya

Maraming dekadang nakatayo, patunay ng lupit ng Malamig na Gera/algonet.se

 

Bigla kamong sabi ni professor, “Discuss the different arguments why SALT I and SALT II are considered as failures.” At, heto. Nakatingin pa rin siya sa akin. Nag-a-anasan ang mga kaklase ko sa likod. Nagsipagtinginan naman sa akin ang mga nasa unahan ko at tabi. Ang mga tingin nila ay may pag-aalala.

Wala akong mahagilap isagot. Hindi na umabot sa parteng iyon ang pagbabasa ko.  Nanunukat ang mga tingin sa akin ni professor. Nag-a-antay ng susunod kong sasabihin.

 

Ipinapagpag ang inaning palay

Ipinapagpag ang palay para humiwalay ang mga butil/imagesphilippines.com

 

Sa sandaling iyon, parang puputok ang ulo ko. Literally. Gusto kong umuwi na lamang sa probinsya at kumbinsihin ang kamag-anakan kong i-revive namin ang pagtatanim ng palay. Doon sa amin. Maski sabihin pang hindi naman ako marunong humawak ng araro… 😉

 

Inaararo ang lupa para maghiwa-hiwalay at lumambot

Ang pag-aararo ay isang makalumang paraan ng pagsasaka/clipart.com